Nëse e shohim hartën e re të pushtetit të Partisë Socialiste, një pyetje bëhet gjithnjë e më e pashmangshme: a po merr Taulant Balla gjithnjë e më shumë leva të pushtetit në dorë?

Nga Elbasani, qarku i tij politik, Balla nuk është thjesht një deputet i PS-së. Ai është drejtues politik i qarkut Tiranë dhe njëkohësisht kryetar i grupit parlamentar të PS-së, ndërsa përfaqësimi i Elbasanit në kupolën e pushtetit bëhet edhe më i dukshëm me nënkryetaren e Kuvendit.

Këtu nuk është më çështja e një karriere individuale. Është çështja e një modeli: sa pushtet po përqendrohet në pak duar dhe sa hapësirë u ka mbetur qarqeve të tjera brenda një partie që qeveris në mënyrë tërësisht të centralizuar?

Sepse kur një qark prodhon njëkohësisht figura në drejtimin e Kuvendit, grupit parlamentar dhe strukturave kryesore politike, ndërsa qarqe të tjera duken gjithnjë e më pak të përfaqësuara në qendrat reale të vendimmarrjes, lind pyetja nëse PS po funksionon ende si një strukturë me shumë qendra politike apo po shndërrohet në një piramidë ku pushteti kalon gjithnjë e më ngushtë drejt majës.

Elbasani po merr Tiranën: kush po e neutralizon Peleshin?

Dhe këtu del edhe një tjetër pikëpyetje: Niko Peleshi, si kryetar i Kuvendit, a po mbetet vetëm figura institucionale e parlamentit, ndërsa pesha politike e grupit parlamentar po zhvendoset diku tjetër?

Nëse është kështu, atëherë kemi një paradoks interesant: kryetari i Kuvendit mund të ketë postin më të lartë parlamentar, por jo domosdoshmërisht fuqinë më të madhe politike brenda mazhorancës.

Taulant Balla duket se po grumbullon role që e bëjnë gjithnjë e më të rëndësishëm në arkitekturën e pushtetit socialist. Dhe pyetja që mbetet është e thjeshtë, por e fortë:

A po ndërtohet një kundërpeshë brenda PS-së ndaj Peleshit, apo thjesht po riorganizohet pushteti rreth njerëzve që kanë akses më të drejtpërdrejtë te vendimmarrja?

Sepse në një pushtet absolut, beteja më interesante nuk është më mes qeverisë dhe opozitës. Është beteja brenda vetë pushtetit.