Shpesh, kufiri mes pozitës dhe opozitës duket më shumë një vijë për publikun sesa një ndarje reale. Në skenë dëgjohen akuza, por në zyrat ku vendosen emërimet dhe postet, ngjyrat përzihen.

Këtu lind dilema:

A kemi të bëjmë me hapje politike apo me rishpërndarje pushteti?

Nëse profesionistët e së djathtës përzgjidhen për meritë dhe pavarësi, kjo është shenjë normaliteti. Por nëse emërimet bëhen për marrëveshje, atëherë përfshirja kthehet në pazar.

Kush është sot opozitë?

Nëse një pjesë e së djathtës merr poste dhe ndikim, ndërsa pjesa tjetër kritikon qeverinë, ku përfundon opozita dhe ku fillon pushteti? A mund të jesh kundërshtar i sistemit dhe pjesë e tij? A po kërkohet ndryshimi i sistemit apo vetëm një vend brenda tij?

Shqiptarët janë lodhur nga një politikë ku lufta bëhet për parimet në mëngjes dhe për pozicionet pasdite.Shqipëria nuk ka nevojë për një ngjyrë tjetër mbi të njëjtin mur.

Rotacioni nuk është domosdoshmërisht ndryshim.

Mund të ndërrohen njerëzit, ministrat dhe logot, por nëse mënyra e qeverisjes mbetet e njëjtë, çfarë ka ndryshuar realisht? Përfshirja e të djathtëve në poste publike është një test: a po vlerësohet profesionisti, apo po ndahet pushteti mes partive? Sepse pushteti nuk ka ngjyrë

Demokracia nuk matet me numrin e opozitarëve që hyjnë në qeveri, por me pavarësinë e institucioneve nga partitë.

Nuk është problem që i djathti të punojë me të majtin. Problemi është kur bashkohen jo për të ndryshuar sistemin, por për ta mbajtur të paprekur. Një opozitë serioze nuk duhet të ketë frikë nga bashkëpunimi, por nga shkrirja e identitetit të saj në pushtet. Kur kritika zëvendësohet me poste dhe parimet me ndikim, qytetari mbetet pa alternativë. Në fund, pyetja nuk është nëse i djathti mund të hyjë në qeveri, por:

Për çfarë hyn? Për të sjellë meritokraci dhe institucione të pavarura, apo për të marrë pjesën e vet në tavolinë?

Nëse është kjo e fundit, qytetari nuk ka fituar alternativë të re, por vetëm një aktor të ri në të njëjtën skenë.

Opozita mund të mbetet opozitë në fjalime, ndërsa mes saj dhe pozitës mund të krijohet një urë që qytetari nuk e sheh. Pushteti mund të ndryshojë duar, ngjyrë dhe fytyra. Por nëse nuk ndryshon mënyra se si ushtrohet, Shqipëria nuk ka bërë një hap përpara. Ka bërë vetëm një rreth të plotë. Dhe çarçafi është ende aty.