Korçë – Një konflikt mes disa personave ka përfunduar në mënyrën më tragjike. Rreth orës 16:30, në rrugën “Viktor Eftimiu”, në lagjen nr. 15, një 20-vjeçar, shtetasi J. Z., banues në lagjen nr. 14 të Korçës, ka humbur jetën pasi u qëllua me armë zjarri. Policia bën me dije se autori i dyshuar është identifikuar dhe është larguar nga vendngjarja menjëherë pas krimit, ndërsa shërbimet policore vijojnë kontrollet për lokalizimin dhe kapjen e tij. Tre persona të dyshuar si të përfshirë në konflikt janë shoqëruar në Komisariat.Grupi hetimor, nën drejtimin e Prokurorisë, vijon punën për zbardhjen e plotë të rrethanave të ngjarjes dhe identifikimin e të gjithë personave të përfshirë.Por pas këtij njoftimi zyrtar qëndron diçka shumë më e madhe se një kronikë policie. Qëndron jeta e një 20-vjeçari. Një djalë që kishte të gjithë jetën përpara. Një jetë që sapo kishte nisur të ndërtonte ëndrrat, planet dhe të ardhmen e saj. Sot ai nuk do të shohë më diellin të lindë. Nuk do të dëgjojë zërin e nënës. Nuk do të takohet më me miqtë. Nuk do të ecë më në rrugët e qytetit. Një konflikt, një armë dhe disa të shtëna mjaftuan që gjithçka të merrte fund. Një plumb nuk vrau vetëm një 20-vjeçar. Vrau një të ardhme. Dhe këtu duhet të ndalemi. Sepse nuk mund të mësohemi me lajmet ku të rinjtë humbin jetën nga armët e zjarrit. Nuk mund ta pranojmë si normalitet që një konflikt të përfundojë me një funeral. Armët e zjarrit nuk duhet të jenë pjesë e jetës së përditshme. Një shoqëri që kërkon siguri dhe standarde europiane nuk mund të pajtohet me dhunën si zgjidhje të konflikteve. Policia ka detyrimin të zbardhë ngjarjen dhe drejtësia të vendosë për përgjegjësit. Por pyetja që mbetet është më e madhe:

Si parandalohet tragjedia e radhës. Sepse pas çdo vrasjeje mund të ketë një autor për t’u kapur, por është gjithmonë një jetë që nuk kthehet më. Sot një familje në Korçë qan djalin e saj. Dhe ne duhet të ndalemi përpara kësaj dhimbjeje. Të mos e shohim këtë vetëm si një tjetër lajm që kalon në ekran dhe harrohet pas pak orësh.

Sepse 20 vjeç është shumë pak për të vdekur. Shumë pak për të mbyllur një jetë. Shumë pak për t’u kthyer në një emër në një kronikë. U prehtë në paqe. Dhe shoqëria jonë të mos harrojë: pas çdo viktime ka një jetë që duhej të vazhdonte.