Matilda Kurti

Kryeministri Edi Rama ka nxjerrë karriget jashtë dhe ka ftuar organizatorët e protestës të ulen për dialog. Në një klimë të dominuar nga përplasjet politike, akuzat dhe kërkesat për ndryshim, ky gjest përcjell një mesazh që meriton të lexohet përtej imazhit: **përballë zemërimit dhe protestës, ai ofron një karrige, një bisedë dhe mundësinë për t’u dëgjuar.**

Në pamje të parë, është një gjest diplomatik. Por karriget kanë edhe një kuptim tjetër politik: ato simbolizojnë gatishmërinë për të kaluar nga përplasja te diskutimi, nga akuzat te argumentet dhe nga kërkesa për ndryshim te përpjekja për ta realizuar atë.

Megjithatë, këtu lind edhe kundërargumenti më i fortë: **a mjafton të ftosh dikë të ulet, kur arsyeja që e ka nxjerrë në rrugë është pikërisht pakënaqësia me mënyrën se si qeveriset vendi?

**Për protestuesit, dialogu nuk mund të jetë një zëvendësim për llogaridhënien dhe as një fotografi e bukur që zbut përkohësisht tensionet politike. Nëse ka shqetësime konkrete, ato kërkojnë përgjigje konkrete. Nëse ka gabime, ato kërkojnë korrigjim. Dhe nëse ofrohet bashkëpunim, ai duhet të dëshmohet me vullnet të vërtetë për të dëgjuar edhe kritikat më të pakëndshme. Përndryshe, karriget rrezikojnë të mbeten thjesht një skenografi politike.

Por ky kundërargument nuk e zhvlerëson ftesën për dialog. Përkundrazi, e bën atë më domethënëse. Sepse përgjigjja ndaj një ftese të tillë nuk duhet të jetë as pranimi i verbër, as refuzimi automatik. Duhet të jetë gatishmëria për të provuar nëse biseda mund të prodhojë diçka më shumë se fjalë.

Në fund të fundit, askush nuk është i pagabueshëm. Asnjë qeveri nuk është pa të meta dhe asnjë politikan nuk duhet të jetë mbi kritikën. Rama ka legjitimitetin e votës për të qeverisur, por vota nuk e përjashton përgjegjësinë. Po kështu, organizatorët e protestës kanë të drejtën të kërkojnë ndryshim, por edhe përgjegjësinë për të shpjeguar se çfarë propozojnë dhe si synojnë ta realizojnë atë.

• Këtu qëndron edhe kuptimi më i gjerë i karrigeve:
• *Ja ku është vendi yt.
• Ulu, thuaj çfarë mendon se duhet bërë ndryshe.
• Të diskutojmë çfarë kemi bërë mirë, ku kemi gabuar dhe çfarë mund të përmirësojmë.

*Nëse ftesa shkon deri te ofrimi i hapësirave konkrete për bashkëpunim dhe përgjegjësi drejtuese, atëherë ajo duhet vlerësuar mbi bazën e seriozitetit, transparencës dhe rezultateve.

Bashkëpunimi nuk është thjesht ndarja e posteve, por ndarja e përgjegjësisë për të bërë më mirë.

**Demokracia nuk është vetëm e drejta për të protestuar, por edhe aftësia për të dialoguar. Dhe dialogu nuk është vetëm të ulesh përballë kundërshtarit, por të jesh i gatshëm të dëgjosh diçka që mund të të detyrojë të ndryshosh.**

Karriget nuk i zgjidhin vetë problemet e vendit. Por mund të hapin një rrugë drejt zgjidhjes, nëse ata që ulen kanë vullnetin të flasin sinqerisht dhe të veprojnë konkretisht.

Sepse gurët mund të shprehin zemërimin e një çasti, ndërsa dialogu mund të ndërtojë një zgjidhje afatgjatë. Por në fund, as gurët dhe as karriget nuk e gjykojnë suksesin e politikës.