Nga Krimi tek Fondet e BE-së. Nga parcelat e kanabisit tek dosjet e financimit rural.

Ardit Braçellari, i dënuar në mungesë për kultivim dhe tregtim droge, jetonte vetëm pak kilometra larg qytetit të Korçës. Ndërkohë që drejtësia e kërkonte, familja e tij përfitonte fonde të akorduara nga qeveria shqiptare në kuadër të programit IPARD, të financuar nga Bashkimi Evropian. Ironia është therëse: një i dënuar për krim, i fshehur në fshat, ndërkohë që familja e tij shfaqej si “përfitues” i zhvillimit rural. Dy Botë që Përplasen

Krimi i dokumentuar: Dosjet gjyqësore e përshkruajnë si kultivues dhe tregtar droge, i dënuar me vendim të formës së prerë.

Fondet e BE-së: Skema IPARD synon të mbështesë fermerët e ndershëm, por kur përfituesit lidhen me krimin, sistemi humbet besueshmërinë.

Pyetja e Madhe. A përzgjedh BE persona me të shkuar kriminale? Në teori, jo. Programi IPARD ka kritere të qarta: mosha, përvoja, regjistrimi fiskal, mungesa e borxheve tatimore. Por në praktikë, mungesa e filtrit penal lejon që familje të njollosura nga krimi të përfitojnë. Kjo është një dështim i kontrollit institucional.

Besueshmëria e Financimit Rreziku i pastrimit të parave: Fondet mund të përdoren për të legalizuar fitimet e paligjshme.

Dështimi i filtrimit: Institucionet kombëtare nuk verifikojnë mjaftueshëm të shkuarën penale. Mesazhi i gabuar që përcillet tek njerëzit: Publiku sheh që krimi shpërblehet me fonde, duke humbur besimin tek BE dhe tek shteti. Ironia e Fundit Ardit Braçellari, i dënuar në mungesë, jetonte vetëm pak kilometra larg Korçës, përfitonte fonde të mundësuara nga qeveria dhe të akorduara nga IPARD, dhe në fund vrau një punonjës policie e plagosi një tjetër.

Dhe pyetja që mbetet pezull është kjo: Pasi të lirohet nga burgu, a do të shfaqet si “investitor strategjik”?

Ky është kontrasti i hidhur mes krimit dhe fondit publik: një sistem që thotë se financon zhvillimin, por në realitet shpesh ushqen paradoksin e pandëshkueshmërisë.