ARGUMENTI NEWS

Partia Socialiste po përgatitet të rikthejë “makinerinë” e saj në terren. Edi Rama e ka quajtur këtë fazë “Prania Besnike”, një dokument të brendshëm që synon një prani më të vazhdueshme të strukturave socialiste pranë qytetarëve, edhe jashtë fushatave elektorale. Në shtator, Rama pritet të mbledhë grupin parlamentar dhe qeverinë pikërisht për këtë çështje. Por fjala “besnike” ngre një pyetje më të madhe se organizimi territorial: Besnike ndaj kujt? Ndaj qytetarit, ndaj partisë apo ndaj pushtetit?

Sepse pas 13 vitesh qeverisje socialiste, pyetja nuk është vetëm kush do të trokasë në dyert e qytetarëve. Pyetja është kush do të përfaqësojë PS-në në terren? A do të jenë socialistët e vjetër, ata që kanë qenë në parti prej vitesh, kanë punuar për të dhe shpesh janë lënë jashtë posteve e vlerësimeve?

A do të jenë ata që iu bashkuan PS-së pasi ajo erdhi në pushtet dhe më pas u shpërblyen me poste të rëndësishme?

A do të jenë njerëzit që erdhën nga PD-ja apo LSI-ja, ndryshuan krah politik dhe u bënë pjesë e administratës dhe strukturave të pushtetit? Dhe mbi të gjitha: A do të matet besnikëria me kontributin ndaj qytetarëve apo me besnikërinë ndaj njerëzve që kontrollojnë pushtetin?

Këtu nis problemi. Sepse historia e 13 viteve të PS-së nuk është histori vetëm e socialistëve tradicionalë.

Në këto vite në orbitën e pushtetit socialist kanë hyrë edhe figura që kanë ardhur nga forca të tjera politike.

• Disa janë bërë pjesë e administratës.
• Disa kanë marrë poste të rëndësishme.
• Disa janë bërë pjesë e mazhorancës.
• Dhe disa kanë përfunduar përballë drejtësisë.

Rasti më i njohur është Lefter Koka, ish-ministër i Mjedisit dhe ish-përfaqësues i LSI-së, i cili u dënua me burgim për korrupsion, shpërdorim detyre dhe pastrim parash në çështjet e inceneratorëve.

• Pra, problemi nuk është se nga cila parti ka ardhur një individ. Problemi është:
• Kush e solli?
• Kush e promovoi?
• Kush i dha pushtet? Kush e mbajti në sistem?
• Dhe kush e kontrolloi?
• Kjo është pyetja që “Prania Besnike” duhet t’i përgjigjet.

Sepse nëse “besnikëria” bëhet kriteri kryesor për të ndërtuar një strukturë politike, atëherë rreziku është që partia të mos kërkojë më njerëzit më të aftë, më të ndershëm dhe më të pakomprometuar. Mund të kërkojë njerëzit më besnikë.

Dhe këtu lind pyetja më e fortë: A po ndërtohet një parti më pranë qytetarit apo një rrjet më i fortë mbrojtjeje brenda pushtetit? Sepse korrupsioni nuk ka ngjyrë partie. As vjedhja. As abuzimi me detyrën.

Dhe drejtësia nuk duhet të pyesë nëse i akuzuari ka qenë socialist, demokrat apo pjesë e një force tjetër. Madje vetë të dhënat e SPAK për vitin 2025 tregojnë se korrupsioni i nivelit të lartë ka prekur zyrtarë dhe ish-zyrtarë të niveleve të larta; 30 persona u hetuan për korrupsion, 18 u dërguan për gjykim dhe 10 kishin marrë vendime të formës së prerë.

Prandaj, “Prania Besnike” duhet të ketë një test shumë më të vështirë se sa prania në çdo lagje, fshat apo qendër votimi. Testin e llogaridhënies.

• Kush ka qenë besnik ndaj qytetarit?
• Kush ka qenë besnik ndaj ligjit?
• Kush ka qenë besnik ndaj shtetit?

Dhe kush ka qenë thjesht besnik ndaj pushtetit? Sepse në politikë mund të ketë besnikëri. Por në një shtet demokratik, besnikëria ndaj partisë nuk mund të jetë mbi besnikërinë ndaj ligjit.

Dhe ndoshta pyetja më e rëndësishme që duhet t’i bëhet PS-së sot është kjo: Kur “Prania Besnike” të zbresë në terren, a do të kërkojë votat e qytetarëve… apo do t’u kërkojë qytetarëve të jenë besnikë ndaj pushtetit?