Kur mungojnë argumentet, sa larg mund të shkojë manipulimi? Deri aty ku edhe dhimbja e një familjeje shqiptare, që humbi fëmijën qindra kilometra larg Shqipërisë, shndërrohet në material për të ushqyer tensionet politike.

**Ka momente kur politika e humbet çdo kufi moral. Kur një familje përjeton tragjedinë më të madhe, humbjen e fëmijës së saj, dhe fotografia e të miturit përdoret për ta paraqitur si viktimë të një ngjarjeje me të cilën nuk kishte lidhje, nuk kemi më të bëjmë thjesht me një lajm të pasaktë. Kemi të bëjmë me një veprim që kërkon përgjegjësi dhe sqarim publik.

Verifikima i publikuar nga rrjetet është ekspozuar nga përdorimi i fotografisë së tij.

Asllan Gjanëa, 16-vjeçarit që humbi jetën në Greqi, në një pretendim të rremë që e lidhte me protestën në Tiranë.

Çfarë mund të jetë më çnjerëzore sesa të marrësh dhimbjen e një familjeje dhe ta përdorësh për të prodhuar një viktimë që i shërben një përballjeje politike?

**Një tragjedi familjare u kthye në material për një histori politike.**

Dhe pyetja që mbetet është e thjeshtë: kush e verifikoi informacionin përpara se ta shpërndante dhe kush do të mbajë përgjegjësi për pasojat morale të dhimbjes së dyfishuar njerëzore?

Shqiptarët kanë arsye të jenë të pakënaqur. Kanë të drejtë të kërkojnë paga më të mira, drejtësi, strehim të përballueshëm dhe një të ardhme më të sigurt.

Keqqeverisja duhet kritikuar dhe pushteti duhet të japë llogari. Por asnjë pretej këtyre kërkesave nuk justifikon manipulimin me vdekjen e një fëmije. Sepse ti po kërkon pushtet në emër të dhimbjes së fatkeqesisë së tjetrit që ska lidhje me fokusin tënd. Se di si mund të bêhesh më I mirë se ai që shan për keqqeverisje, kur ti mundohesh të hedhësh gurin e parë të asaj që synon, dhe që është tragjedi e tjetri. Humbja e fëmijës së tij.

Një protestë nuk bëhet më e drejtë duke i shtuar viktima të rreme. Një kauzë nuk bëhet më e fortë duke luajtur me emocionet e qytetarëve. Përkundrazi, kur faktet zëvendësohen nga manipulimi, dëmtohet besimi edhe i atyre që kanë arsye të vërteta për të protestuar.

Dhe këtu qëndron paradoksi: qytetarët mund të jenë kritikë ndaj qeverisë, por kjo nuk do të thotë se duhet të pranojnë të servirur, çdo histori që e dhimbjes së dikujt, në emër të revolucionit.

Kur një kauzë mbështetet në informacione të rreme, ajo rrezikon të largojë pikërisht njerëzit që pretendon se përfaqëson.

Edhe debati për rininë kërkon më shumë seriozitet. Të rinjtë kanë të drejtë të kërkojnë pavarësi ekonomike, paga dinjitoze dhe mundësi për të blerë një shtëpi. Por askush nuk mund të premtojë se një student, sapo të nisë punën, do të blejë menjëherë një apartament luksoz në kullat e Tiranës.

A nuk duhet të pyesim se çfarë po u ofrojmë të rinjve si model qytetarie? A po i mësojmë të kërkojnë zgjidhje, të ndërtojnë argumente dhe të mbajnë përgjegjësi, apo po i shtyjmë të besojnë se çdo pretendim bëhet i pranueshëm nëse i shërben kauzës së tyre?

“Dua një rrogë që të blej menjëherë një apartament në kullat e Tiranës!”

A mundet një student amerikan të blejë një apartament në kullat e New York?

Kur manipulimi të bën të harrosh edhe pakënaqësitë

Dhe ja paradoksi: kur sheh se deri ku mund të shkojë manipulimi, kur sheh dhimbjen e një familjeje të përdorur për të prodhuar një histori të rreme, nis të pyesësh veten se çfarë po ofrohet realisht pas gjithë kësaj zhurme. Edhe qytetarët që kanë pakënaqësi ndaj pushtetit mund të ndihen të larguar nga një protestë kur ajo shoqërohet me manipulime, pretendime të pambështetura dhe mungesë argumentesh konkrete.

Kjo nuk do të thotë se qeveria duhet të shpallet e pafajshme për çdo kritikë. Përkundrazi, ajo duhet të përgjigjet për politikat, rezultatet dhe problemet që shqetësojnë qytetarët. Por një opozitë që kërkon besim duhet të dëshmojë se është e aftë të dallojë të vërtetën nga propaganda dhe protestën nga manipulimi.

Për këtë duhen arsim, profesion, punë, të ardhura dhe kohë. Politika duhet t’u ofrojë të rinjve rrugë reale drejt suksesit, jo iluzione dhe as histori të manipuluara.

• **Dhimbja e një familjeje nuk është armë politike.
• Vdekja e një të mituri nuk është argument elektoral.
• Dhe e vërteta nuk mund të sakrifikohet për të ndezur zemërimin e turmës.**Kushdo që dëshiron të protestojë, le të protestojë me fakte.
• Kushdo që kërkon ndryshim, le të paraqesë alternativa.
• Dhe kushdo që publikon një lajm për jetën ose vdekjen e një fëmije, le të ketë përgjegjësinë minimale për ta verifikuar.

Sepse një shoqëri që e humbet respektin për të vërtetën rrezikon të humbasë edhe respektin për dhimbjen njerëzore.

**Politika mund të prodhojë kundërshtarë. Por nuk duhet të prodhojë viktima të rreme.**