**Tirana në flakë**Godina digjet. Flakët dalin nga dritaret. Tym i zi ngrihet mbi qytet. Përpara saj qëndrojnë studentë, qytetarë dhe kalimtarë që shohin një skenë që duket sikur vjen nga një kohë e errët. Por kjo nuk është thjesht një godinë në flakë.

Fytyra që shohim janë studentët. Ata janë pjesa e dukshme e revoltës. Pas tyre fshihet një zemërim më i madh, i grumbulluar ndër vite nga padrejtësitë, nga mungesa e meritokracisë, nga ndjenja se zëri i qytetarit nuk dëgjohet. Pas tyre qëndrojnë mijëra histori të njerëzve që janë ndjerë të lënë pas, të injoruar apo të tradhtuar nga premtimet.

Një shoqëri nuk shpërthen brenda natës. Revolta ndërtohet ngadalë, nga zhgënjimet e përditshme, nga heshtja e institucioneve dhe nga bindja se askush nuk mban përgjegjësi. Kur padrejtësia bëhet rutinë, zemërimi bëhet i pashmangshëm.

Ashtu si një kazan që vlon pa pushim, edhe një popull ka kufirin e vet. Dhe kur ai kufi tejkalohet, pasojat mund të jenë të paparashikueshme. Flakët që shohim nuk janë vetëm mbi një ndërtesë. Ato janë simbol i një krize më të thellë, i një përplasjeje mes pritshmërive dhe realitetit.

Ky ka qenë një vit kur shqiptarët kanë dëgjuar gjëra që dikur do t’i konsideronin të pabesueshme. Kanë parë skandale, përplasje, akuza dhe zhgënjime. Dhe sot, përballë kësaj godine në flakë, pyetja nuk është vetëm se çfarë po digjet.

Pyetja është: çfarë e solli deri këtu një shoqëri të tërë? Sepse flakët shuhen. Por arsyet që i ndezin ato, nëse mbeten të pazgjidhura, vazhdojnë të digjen gjatë në ndërgjegjen e një kombi.