Një emër jashtë betejës partiake bashkoi për momentin Kurtin dhe Abdixhikun. Por a është Bekim Sejdiu Presidenti i konsensusit apo produkti i një kompromisi politik?

Marrëveshja LVV-LDK për kandidaturën e Bekim Sejdiut synon të zhbllokojë krizën institucionale në Kosovë.

Sejdiu vjen me një profil juridik, diplomatik dhe institucional: profesor i së drejtës, ish-gjyqtar i Gjykatës Kushtetuese, ish-ambasador në Turqi dhe ish-Konsull i Përgjithshëm në Nju-Jork.

Një profil që në pamje të parë e bën të vështirë identifikimin e tij me një kamp të vetëm politik.

Por politika nuk funksionon vetëm me CV.

Kurti fiton stabilitet institucional dhe shmang përplasjen për një kandidat të drejtpërdrejtë të LVV-së.

Abdixhiku fiton një rol në një marrëveshje që mund t’i japë LDK-së peshë në zgjedhjen e Presidentit.

Por mbetet pyetja më interesante: Çfarë fitoi Bekim Sejdiu nga kjo marrëveshje dhe çfarë do t’i kërkohet atij nesër?

Nëse zgjidhet President, Sejdiu do të duhet të provojë se nuk është President i Kurtit, as i Abdixhikut. Sepse një President konsensual duhet t’u përgjigjet institucioneve dhe qytetarëve, jo marrëveshjes që e solli në Presidencë. Dhe pikërisht këtu do të kuptohet nëse kemi të bëjmë me një kompromis për të dalë nga kriza apo me një marrëveshje që po ndryshon ekuilibrat politikë në Kosovë.

A po zgjedh Kosova një President që mund të bashkojë institucionet, apo një kandidat që u bë i mundur sepse Kurti dhe Abdixhiku gjetën një kompromis?