Një listë e paverifikuar nuk mund të kthehet në aktakuzë publike. Emra, numra identifikimi, telefona dhe të dhëna personale ekspozohen, ndërsa mijëra qytetarë rrezikojnë të damkosen pa prova.

• Kush do të mbajë përgjegjësi?
• Kush i shpalli spiunë?
• Kush e verifikoi listën?
• Kush mori të drejtën të ekspozojë të dhënat personale të qytetarëve dhe t’i vendosë nën hijen e një akuze që mund t’u rëndojë mbi emrin, familjen dhe jetën?

Këto nuk janë pyetje për rrjetet sociale. Janë pyetje për drejtësinë. Në materialin që qarkullon shfaqen emra, mbiemra, numra identifikimi, telefona, vendlindje dhe vendbanime.

Bie në sy edhe një element që kërkon shpjegim: data e lëshimit të dokumenteve, korrik 2014, ndërsa shumë prej personave të listuar raportohet se kanë lindur në vitet 1995–1998. Në atë kohë, ata ishin rreth 15–19 vjeç. A mund të shndërrohet një dokument me origjinë të paqartë në një damkë publike?

A mund të barazohet prania e një emri në një listë me provën se personi ka qenë informator? Dhe kush i verifikon pretendimet përpara se ato të përhapen si të vërteta? Një datë e njëjtë nuk provon spiunazh. Një emër në një listë nuk provon fajësi. Një etiketim në internet nuk zëvendëson provën, dokumentin autentik dhe procedurën ligjore.

Mund të ketë shpjegime të ndryshme për origjinën e këtij materiali. Pikërisht për këtë arsye, ai duhet verifikuar dhe jo të përdoret si instrument për të gjykuar njerëz pa asnjë proces.

Por alarmi më i madh është ekspozimi i të dhënave personale. Numrat e identifikimit dhe telefonat nuk janë informacion për konsum publik. Keqpërdorimi i tyre mund të sjellë pasoja reale për sigurinë e qytetarëve.

Edhe mediat kanë detyrimin të verifikojnë informacionin dhe të mos e shumëfishojnë dëmin duke ripublikuar të dhëna sensitive. Nëse pretendohet se lista lidhet me ish-Sigurimin e Shtetit, duhet të flasin dokumentet arkivore dhe autoritetet kompetente. Nëse të dhënat janë siguruar ose publikuar në kundërshtim me ligjin, duhet të hetohet përgjegjësia. Dhe nëse janë shpifur akuza ndaj personave të identifikueshëm, edhe kjo kërkon shqyrtim ligjor.

Nuk mund të ketë drejtësi me etiketime. Nuk mund të ketë transparencë duke shkelur privatësinë. Dhe nuk mund të pranohet që një listë e paverifikuar të kthehet në gjykatë, akuzë dhe dënim publik për mijëra njerëz.

Kërkohet verifikim institucional i origjinës së listës, hetim për mënyrën se si janë siguruar dhe publikuar të dhënat, si dhe mbrojtje ligjore për qytetarët e cenuar.

Sepse pas çdo emri ka një njeri. Pas çdo numri identifikimi ka një identitet. Dhe pas çdo akuze të pabazuar mund të ketë një jetë të dëmtuar.

Drejtësia nuk duhet të heshtë përballë një padrejtësie të mundshme. Para se t’i quajmë njerëzit spiunë, duhet të provojmë të vërtetën. Para se t’u shkatërrojmë dinjitetin, duhet të kujtojmë se edhe ata kanë të drejta.